Het leven is geen award show

Ik won een award. En ja… daar ben ik ontzettend blij mee. Ik sprong een gat in de lucht en ik heb meerdere dansjes gedaan.

Niet om de award zelf, maar om het podium van bewustwording dat je raakt met alledaagse familiefotografie. En dat is iets wat groter is dan dat je op dit moment zelf misschien beseft.

Toen ik terugkeek naar mijn archief van 18 jaar aan foto’s van mijn kinderen, werd ik overvallen door een besef dat ik nog niet eerder had. Mijn archief laat zien dat ik alles van mijn kinderen waardeer, dat ik van ieder stukje houd, dat ze precies goed zijn zoals ze ZIJN. Juist door het alledaagse vast te leggen en niet alleen de happy moments of de grote life events zoals verjaardagen. Het gaat om juist die stukjes leven tussendoor. Waarin de eigenheid zit, waarin de kern van wie je bent leeft. Waar de hartslag van het leven zit. Het dna.

Al mijn foto’s zijn eigenlijk een soort liefdesbrief, vanuit mijn moederhart, voor hen. Vooraf onbedoeld heb ik nu, na al die jaren, een archief van alles wat ze zijn. Een aanmoediging. Van hun levensreis, van hoe ze groeien. Het vertelt over mij en over hen. Over mijn hart voor dat van hen.

Ik doe niet mee aan award competities om te winnen. Want ik heb het leven al gewonnen. Iedere foto die ik maak is vanuit dankbaarheid voor hen, voor de schoonheid van het leven in zijn puurste vorm. En dat mag een podium krijgen.

Het leven raast voorbij. En ik wil het zo graag vasthouden. Niet om alles stil te zetten. Maar omdat ik zo geniet van de schoonheid van het leven in haar pure momenten. Het gaat om bewustwording van de hartslag van die momenten, momenten waar jouw hart sneller van gaat kloppen. Het is het eren van geluk. In het hier en nu.